تصاویر همایش روزی به یاد دیروز
تصاویر همایش « روزی به یاد دیروز »
کاری از دبستان فعلی ۱۷ شهریور ( دبیرستان طالقانی و فرخی قدیم )
برای دیدن بقیه ی تصاویر روی عنوان ادامه مطلب کلیک فرمائید .
*******
دبیرستان طالقانی و فرخی قدیم نامی پرآوازه و دانشگاهی خوش یومن برای پرورش فرزندان والا در شهر مریوان ، مهد علم وعرفان بستری شایسته برای شکوفایی استعدادهای بکر و بی ریا ، فرزندانی از جنس صفا وصمیمیت جلابخش منش انسانی دیروز وافتخارآفرینان امروز .
چه زیباست گام برداشتن در مسیر قدردانی از چهره های خدوم و بی ریا وبی ادعای دیروز ، چه بوی دارد این فضای مملو از عشق و ارزش.
امروز ۲۵ تیرماه ۸۸ دبستان ۱۷شهریور فعلی ( دبیرستان فرخی و طالقانی سابق ) در اقدامی با ارزش به کاری والا که همان پاسداشت ارزش ومنش انسانی دانش آموختگان ودانش آموزان دیروز بود ، دست زد و آن را به همت دوستان و شعف خلق صحنه های ناب اجرا کرد . در این همایش که آموزش وپرورش مریوان برگ زرینی را در تاریخ قداست وپاکی فرهیختگان به ثبت گذاشت ، شور و اشتیاق آفرید.
این همایش با حضور بیش از ۲۵۰نفر از فرهیختگان و دانش آموزان دیروز (نسل۱و۲) و جمعی از رتبه آوران کنکور سراسری زیر ۵۰ امروز(نسل ۳) ، از دهه های دور و پاگرفتن دبیرستانی با ۷نفر دانش آموز از روزهای آغازین سال ۱۳۲۷ و خاطرات دلنواز شروع گردید . چهره های گذر عمر استادان و معلمان و مدیران این دبیرستان ، آنچنان دلنشین یادآور خاطرات بودند که زمان در نظر گرفته شده ی همایش جوابگوی آن همه اشتیاق نبود. زبانها الکن از بیان ارزش ومنش قدرشناسی بود ، فضای که همکلاسی های دیروز را در حالی که در آغوش هم بوی ایام دور را مشام می کردند و صحنه های که افتخارآفرین امروز با درجات علمی والای کشوری بر دستان معلمان دیروز بوسه می زدند، اشکهای بلورین شوق دیدار اولین پزشکان و معلمان ومدیران و روسای آموزش وپرورش در نوع خود بی نظیر بود و بحق والا .
روزي به ياد ديروز. روزي به ياد همة آموزگاران و دبيراني كه بهارستان دلهاي بیش ازدو هزار دانشآموز را با قلم صُنع خويش از نقش و نگار لبريز كرده بودند را گرامی داشت. حنجره ی آرامبخش دانش آموز دیروز آقای مجیدی فضای عاطفی را با شور روزهای دور از زبان شیوای آقای انور روشن صدچندان زیباتر جلوه می داد . بدون مبالغه زيباترين تصوير و بهاريترين تابلو، همين بود. بچّههاي مشكي ديروز و پريروز، در هيأت و باهيبتِ مردان سپيد امروز و فردا، پس از چهل يا پنجاه يا شصت سال در کنار هم با دستانی که سمبل گل طروات عشق بر آن جا خوش کرده بود به خلوت انس پيوستند و اين بار هر يك از آنان كودكي نامرئي را نيز با خود همراه آورده بودند . همان كودك دبستاني و دبيرستاني سابق كه هنوز با آنها در درون، همبازي و همدل بود.
آری مریوان این بار ، حقگزار ثمر پربار درخت دیار علم وادب بود تا اشک شوق قدرشناسی را با گوهرناب زریبار همراه نماید و جلابخش قلب های آکنده از مهر کودکان امروز ساختمان مخروبه ی روزهای خوش وناخوش دیروزشان باشند . تا دگربار نجوای دبیرستان دیروز خود را که امروز ترک برداشته و مخروبه هنوز مکتب پرورش فرزندان دیاراست را بشنوند و همچنان برای زنده نگه داشتن این دانشگاه عظیم انسانی و مهد وسرچشمه ی زلال بالندگی زاگرس چاره ایی اندیشیده شود.
امید که این پیام مملو از عشق ، قدرشناسی ،حقشناسي و حرمتگزاري در هر کوی وبرزنی از این دیار به اجرا درآید .
 |
 |
 |
 |
